Grecja

czwartek, 2 maja 2019

Grecja. Kreta - idziemy do Plakias.

    Odkrywanie Krety to prawdziwa przyjemność. Między wioskami, a miasteczkami jest przestrzeń, chwytających za gardło widoków, obrazów wypełnionych przez: góry, doliny, wąwozy, równiny, spadające do morza klify, a także łagodne piaszczyste plaże. Są też okolice jałowe, wypalone od słońca, pokryte wystygłą lawą, ale również i zielone połacie z lasami, gajami oraz krzewami porośnięte przez: dęby, buki, graby, świerki, sosny, a także cyprysy, palmy, oleandry, opuncje i agawy.
    Kreta to wyspa, która wabi i zaskakuje różnorodnością, jest piękna, ale także surowa, a czasami nawet i groźna. Nie sposób ją poznać w tydzień czy dwa; jest rozległa, a w wielu miejscach nawet trudnodostępna. Najlepiej mieć wiedzę o tych sprawach i plan jakiegoś, mniej lub bardziej, sensownego działania. Jeżeli jednak, rzeczywiście, czasu nie ma zbyt wiele, trzeba po prostu dokonywać wyboru. To kwestia decyzji. I właśnie na tej zasadzie wybraliśmy południowe wybrzeże w zachodniej części wyspy.
     Dzisiaj od rana, szczyty gór wyraziście zarysowały się na tle błękitnego nieba. To zwiastun dobrej pogody, idziemy więc znowu w teren, tym razem w kierunku zachodnim, do małej wioski nad rozległą zatoką – do Plakias. Do celu było nie więcej jak pięć kilometrów, czyli w naszej kalkulacji: półtorej godziny marszu z przerwami, na krótki odpoczynek i podziwianie widoków.

To już drugi dzień pieszych wędrówek po południowej stronie wyspy.


W przeciwieństwie do dnia wczorajszego, tym razem,  nie weszliśmy na górski szlak


…. wybraliśmy wariant z wąską, asfaltową drogą - jest dalej, ale bezpieczniej






Do tej doliny, od północnej strony, można dostać się tylko przez górskie wąwozy. 



Takich kościółków na Krecie jest prawie trzy tysiące. 






Wreszcie zielono, pod nami oliwne gaje.






….. gdzieś tu trzeba będzie skręcić w lewo. 



No i wreszcie dotarliśmy do Plakias.



Alianthos Beach Hotel



Skok w bok - od głównej ulicy - i już byliśmy nad zatoką.



Centrum wioski





… tym razem Ela namówiła nas na spacer szlakiem sklepów i restauracji. 











No i cóż, trzeba będzie pomyśleć o jakimś obiedzie. Zostajemy.








Zrobiło się późno - czas wracać do naszej bazy





Po południu niebo było już  zaciągnięte. Słońce  tak już nie dokuczało. 




     Początkowo chciałem przejść do Plakias górskim szlakiem, ale coś mnie tknęło i w końcu zaproponowałem inne rozwiązanie. Do wioski prowadziła przecież wąska asfaltowa droga. To była sensowna alternatywa – tak mi się przynajmniej wydawało. Jej zaletą było przede wszystkim bezpieczeństwo. Nie wiem skąd mi się to wzięło, ale od rana, jakby z lękiem, spoglądałem kilka razy na mapę. Chyba bałem się trochę tych gór, jakoś brakowało mi pewności siebie i byłem w rozterce. Nasuwało się zbyt dużo pytań i wątpliwości. Być może samodzielnie, zrobiłbym to, jednak nie w grupie – nie chciałem nikogo narażać. Decyzja więc była prosta, poszliśmy szosą.
      Plakias to: dawna, niewielka rybacka osada, a teraz atrakcyjna miejscowość wypoczynkowa, cicha, spokojna wieś otoczona górami od północy i Morzem Libijskim od południa, z piękną plażą w szerokiej, na prawie dwa kilometry, zatoce. Idealna na udane wakacje. Sporo tu hoteli, restauracji, tawern i kawiarni. Od północnej strony można dostać się tu jedynie, drogami biegnącymi w głębokich wąwozach. To taka wioska za siedmioma morzami, za siedmioma górami – tak jak to bywa w dobrej bajce.




poniedziałek, 1 kwietnia 2019

Grecja. Kreta - na południowym wybrzeżu.

     Samolot wszedł wreszcie na wysokość przelotową, Bożena odetchnęła, uśmiechnęła się i poprosiła stewardesę o podanie wina dla całej naszej czwórki. Była szczęśliwa, bo to był jej pierwszy lot: pełen uprzedzeń, lęków i obaw, dopełniony w tej chwili zwycięstwem nad własnymi słabościami. Uśmiechała się odtąd co chwilę jak małolata, która odkryła kolejną tajemnicę w drodze do dorosłości. Teraz - podobnie - ten lot i ta wyspa były jej następnymi odkryciami, czegoś, czego nie znała, ale bardzo pragnęła. Była rozpromieniona, jak nigdy dotąd, i szczęśliwa, a my razem z nią. Dwie godziny później zobaczyłem północny brzeg wyspy. Zbliżaliśmy się do celu.
      Pomysł o wyjeździe na Kretę urodził nam się na Santorini. To właśnie tam - w Akrotiri - mieście przysypanym popiołem przez potężny wybuch wulkanu, opowieść o armagedonie Santorynu i Krety splątała się w jedność i była tak fantastyczna, że nie mieliśmy wątpliwości, na którą z greckich wysp polecimy następnym razem. Wyjazd odkładany, przekładany, dzisiaj jednak, w końcu, doszedł do skutku. Lecimy: Ela, Bożena, Andrzej i ja.
    Wreszcie, z góry, zobaczyłem Kretę. Samolot schodził do lądowania od północnego zachodu. Plantacje cytrusowych i oliwnych gajów rosły w oczach, aż wreszcie pojawił się betonowy pas lotniska w Chanii. Lęki Bożeny poszły gdzieś w zapomnienie, a idealne zetknięcie kolosa z ziemią mogło być jedynie dobrym znakiem i początkiem udanej wakacyjnej przygody. Za godzinę ruszamy na południowe wybrzeże - nad morze Libijskie. 
Lotnisko we Wrocławiu 




Na wysokości 11 kilometrów. 



Pod nami Kreta i coraz bliżej lotnisko w Chanii.


Droga na południe wyspy.




 Ogrody wśród wulkanicznych skał.



Następnego dnia - ruszamy w góry.



Na stokach, przy drogach - wszędzie oleandry.



Chwila wytchnienia. 



Na klifie. 






W samo południe - owczarnie wśród skał.






Południowe wybrzeże Krety






Wreszcie doszliśmy do Damnonii.



Sporo tu takich plaż - urocze miejsca. 


W palmowym gaju.









Skaliste wybrzeże - pod nami ostre magmowe skały.


W drodze powrotnej - znowu na wysokim klifie.





Sporo tu niebezpiecznych miejsc. 









Kolejny skrawek cywilizacji na naszej drodze. 



 … a my znowu się wspinamy. 


Tym razem ścieżka prowadzi nas w dół.. 



..... coraz niżej i niżej, wreszcie schodzimy do morza. 




     Wszędzie, gdzie byliśmy dotąd, zawsze, zaczynaliśmy od pieszych wędrówek po bliższej i dalszej okolicy. To taka nasza stara zasada. Kilka godzin marszu polnymi drogami, ścieżkami,  leśnymi duktami i górskimi szlakami to najlepszy sposób na poznawanie miejsca, które do tej pory było, dla nas, jedynie jakimś tam punkcikiem na mapie. Tak stało się i tym razem. Po skałkach, wąskimi dróżkami wspięliśmy się na wysoką nadbrzeżną ścianę i ruszyliśmy na wschód w stronę wioski Damnoni, a potem jeszcze dalej do Schinaria Beach. Niebo i morze różniło się jedynie odcieniem błękitu, a trudy wędrówki rekompensowaliśmy sobie na napotkanych po drodze plażach. Tak  minął nam dzień, od rana do wieczora  - nasz pierwszy dzień na Krecie.