Grecja

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mazury. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mazury. Pokaż wszystkie posty

sobota, 28 listopada 2020

Mazury (cz. VI.) Rowerem wzdłuż jeziora Tałty.

         Tego  roku  poznawaliśmy Mazury  na  różne  sposoby: pływaliśmy kajakami, statkiem i  promem, jeździliśmy po okolicy autem i łaziliśmy pieszo. Z każdego dnia zapisywały się w mojej pamięci wspomnienia. Aż wreszcie nadszedł koniec, zbliżał się  czas rozstania. Został jeszcze tylko  jeden dzień, a potem pakowanie i powrót do domu. Ostatni dzień, ostatnia szansa, na miłe reminiscencje z mazurskich wakacji.            Była północ, wyszedłem na taras i spojrzałem w rozgwieżdżone niebo. To był znak, dobry znak i szansa na śliczny poranek, a także  być może słoneczny dzień. Liczyłem w duchu, że tak właśnie będzie. W głowie rodził mi się plan; niby banalny, ale jednak, jak sądziłem, sensowny. Po prostu wypożyczymy od pana Rysia rowery i pojedziemy  wzdłuż jeziora Tałty – przyszło mi do głowy.  No, może nie aż  tak, aby objechać je dookoła, ale  chociażby  kilka, a  może kilkanaście  kilometrów, wzdłuż brzegu, w stronę Rynu.  Weźmiemy coś do picia,  do jedzenie i zrobimy sobie gdzieś, na nieznanej jeszcze, ukwieconej łące, nad brzegiem jeziora  pożegnalny piknik; jakoś tak ładnie mi się to układało.                    
       To nie miało być żadne wykręcanie kilometrów na siłę, ani ściganie się z czasem, to miał być przyjemny  rowerowy  spacer  w  niezwykłej scenerii: nad wodą, wśród  lasów, łanów zbóż, kolorowych łąk i kołyszących się nadbrzeżnych  trzcin.
 
Marina "Nawigator" na jeziorze Tałty - początek trasy.


Okolice jeziora Kuchenka.




Jora Mała




Ciągle...  nad jeziorem Tałty.




Jora Wielka - dom z roku 1898. 




Przystań koło "Knajpy"









Pośród pól, łąk, lasów i jezior.



Widok na jezioro Tałty ze wzgórza. 



Mazurska łąka - nasze piknikowe miejsce.





W drodze powrotnej.






Czas jechać na spóźniony obiad.



  –To był bardzo dobry pomysł – powiedziała Ela, gdy tylko wróciliśmy do hotelu. - Było cudownie, szkoda, że nie zrobiliśmy tego wcześniej.                                                                                 – Szkoda, szkoda to znaczy kiedy, przecież i tak mieliśmy wszystkie dni wypełnione – odparłem. 
– No tak, no to może  zostaniemy? – zapytała, tak jakby sama nie wierzyła w to co mówi.
      Uśmiechnęła się radośnie i puściła do mnie oko.                                                                     
– Dobra, dobra, ja idę oddać rowery, a ty spróbuj zorientować się  czy w kuchni zostało  coś jeszcze do jedzenia – zaproponowałem.                                                 
     Byliśmy głodni i trochę zmęczeni, ale co najważniejsze szczęśliwi. To był kolejny udany dzień,  nasz ostatni dzień na Mazurach.                                                                                         
      Jutro wracamy do Opola.    
       


czwartek, 29 października 2020

Mazury (cz. V .) Bastion pomiędzy dwoma jeziorami.

             To była środa, dopiero co wstałem i ciekawy budzącego się dnia wyszedłem na taras. Spojrzałem w górę i nie miałem wątpliwości, że słońce tym razem o nas zapomniało. Być może nawet obraziło się. Szukałem jeszcze przez chwilę jakiejś iskierki nadziei, ale nic z tego.  Zrozumiałem, że  żadne zaklinanie nieba nic tu nie pomoże. Brzuchate chmury pęczniały wstrzymując się jednak litościwie od deszczu, wiatr – jakby ze współczucia -  powoli zaczął słabnąć. No i co? – zadałem sobie w duchu pytanie. - Co tu dzisiaj robić?                                                                                   
             Jeżeli  nie plaża i pływanie, to może zwiedzanie; szkoda przecież dnia. Nie zamierzałem, od rana do wieczora, ślęczeć nad książką i liczyć kolejne wypite kawy. O nie, nie - co to, to nie. Nie po to tu przyjechaliśmy, nie będę  przecież siedział w pokoju jak więzień własnej bezsilności.         
           Gdyby tylko nie lało, to każdy wyjazd miałby sens – chodziło mi po głowie. Zerknąłem jeszcze raz w niebo i przyjąłem za  pewnik, że tak właśnie się stanie. Uznałem, że tego dnia deszczu nie będzie; arbitralnie - koniec, kropka. Od tej chwili tylko tej wersji zamierzałem się trzymać. Zdecydowałem, że zaraz  po śniadaniu wyruszymy w drogę.                                    
         Wróciłem do pokroju i szybko wziąłem  do ręki przewodnik. W pięć minut plan był gotowy. 
         Ela tylko uśmiechnęła się pod nosem.                                                                             
– A jak lunie – powiedziała ze zdumieniem na twarzy.                                                     
– Nie lunie – odparłem pewnym głosem – gwarantuje ci, że nie lunie, a nawet gdyby w co  nie wierzę, to najwyżej zatrzymamy się , na trochę dłużej, w jakiejś knajpie.                     – Niech ci będzie – przytaknęła. – Chyba lepiej gdzieś pojechać, niż się nudzić.        
        Pół godziny później byliśmy już w drodze do Giżycka, a konkretnie do, położonej pomiędzy dwoma jeziorami, dziewiętnastowiecznej fortecy.  
Twierdza Boyen (1844 - 1851)


Brama główna do fortu. 




Grupa rekonstrukcyjna  -  w mieście
... i na terenie twierdzy.

Dawny krzyżacki zamek w Giżycku.






Most obrotowy na Kanale Łuczańskim.








Port i przystań żeglarska.


Zatoka Tracz.




Deszczowy rejs po jeziorze Kisajno.






Centrum Giżycka.
Zamek w Rynie - od 2006 roku czterogwiazdkowy hotel.


Historia z Krzyżakami w tle.






Dawny dziedziniec.




Przy ulicy szkolnej nad jeziorem Ryńskim.


Znowu delikatnie siąpi.































































Zapadający zmierzch nad jeziorem i nad zamkiem Ryn poganiał nas i przymuszał do powrotu. To był kolejny udany dzień na Mazurach. Wprawdzie bez słońca i z odrobiną deszczu, ale i tak udany. Nisko zawieszone chmury, na tle ciemniejącego nieba, stawały się  coraz bardziej postrzępione. Nie chciałem już dłużej czekać.                 Zeszliśmy z zamkowego dziedzińca w dół, w stronę niewielkiego parkingu przy  zbrojowni. Auto stało tam gdzie je zostawiłem. Kilka chwil później byliśmy już w drodze, w kierunku  na Mikołajki. Przed nami dwadzieścia kilometrów z drobnym grosikiem. Wszyscy już byli nieco  zmęczeni.                                                                Jechaliśmy powoli wąskimi drogami, po rozległych równinach, ginących w mrokach  zbliżającej się nocy. Tu i ówdzie rozświetlały  się  okna, pochłanianych przez ciemność wiejskich domów, pojedynczo i po kilka; jak żółte, szlachetne kamyki rozrzucone na grafitowym suknie.