Grecja

piątek, 1 marca 2019

Moje ulubione hotele. Hotel Nad Przełomem.

        No i wreszcie przyszedł czas na Pieniny. Zakurzone wspomnienia - z dzieciństwa - powróciły, któregoś dnia niespodziewanie i do tego na tyle inspirująco, że temat wyjazdu w tamte strony powracał do nas coraz częściej. W końcu przy kolejnej rozmowie klamka zapadła. Jedziemy.
        Baza. To kluczowa sprawa, przy naszych skłonnościach do zwiedzania, dobre położenie w terenie zawsze było dla nas ważne. Poza tak banalnymi sprawami jak jedzenie i spanie, jeszcze bardziej liczą się możliwości dojścia lub dojechania do najciekawszych miejsc w bliższej, a czasami i dalszej okolicy.
         Szukanie. Zaczęło się tradycyjne surfowanie po internecie, bookingach i tym podobnym, a skończyło prozaicznie; na fajnej rozmowie z kolegą z pracy. 
– Tak znam temat, byłem i widziałem – powiedział mi z rozbrajającą szarością. 
– I naprawdę nie ma co kombinować, najlepiej wam się sprawdzi hotel Nad Przełomem – radzę szczerze, nie pożałujecie. To doskonałe miejsce na bazę w tym rejonie. 
Tydzień później byliśmy już w trasie: Opole – Sromowce Niżne, hotel Nad Przełomem – 287 kilometrów. Po drodze dwa przystanki: na kremówki w Wadowicach i spacer po rynku Nowego Targu.
Nareszcie znowu  w Pieninach. 


Hotel Nad Przełomem - Sromowce Niżne 


Doskonale miejsce relaksu i zbaw dla dzieci.




Największy walor hotelu to jego położenie, to właśnie to, na czym nam tak zależało. Łatwo można stąd dostać się: na Trzy Korony (po szlaku 3.5 km), do Czerwonego Klasztoru (pieszo 1.3 km), na Sokolicę ( 6 km – pieszo po szlaku), do Szczawnicy (23 km – samochodem lub 11 km – pieszo po szlaku albo zdecydować się na spływ Dunajcem), na Jezioro Czorsztyńskie do zamku Nidzica (12 km – samochodem lub 11 km – pieszo po szlaku) albo do zamku Czorsztyn (14 km – samochodem lub 11 km – pieszo po szlaku). No i chyba nie mniej istotne jest to, że hotel położony jest nad samiuśkim brzegiem Dunajca z cudownym widokiem na Trzy Korony tuż przy flisackiej przystani. Wymarzone miejsce.

Widok od strony Dunajca. 

         Przyjechaliśmy tu na 5 dni i ani jednego dnia nie żałowaliśmy. Od przywitania w recepcji, po ostatnie – do widzenia – zajmowali się nami fajni i profesjonalni ludzie. Dali nam czysty i zadbany pokój od strony Dunajca, a w pakiecie wygodne łóżko, balkon z widokiem na płynące tratwy oraz nielimitowaną ilość ciszy i świętego spokoju. Wyśmienite śniadania i obiady dopełniały reszty. W rześkie poranki, dzień w dzień, ruszaliśmy pieszo albo rowerami po okolicy: na górskie szlaki, po zamkach, wsiach i miasteczkach, tak po polskiej jak i słowackiej stronie, a późnym popołudniem zawsze lądowaliśmy w hotelowym basenie. Żyć nie umierać. Potem był jeszcze spacer, albo wieczorne przesiadywanie nad brzegiem Dunajca; czasami krótka wizyta w barze.

        Hotel Nad Przełomem - to był bardzo dobry wybór, strzał w dziesiątkę. Od czasu do czasu, wieczorami, jak nas bierze na wspominki, często ten temat jakoś powraca. I pojawia się pytanie – a może by tak jaszcze raz?



Hotel Nad Przełomem
ul. Trzech Koron 34
34-443 Sromowce Niżne








piątek, 1 lutego 2019

Polskie góry. Stara Morawa (cz.III.) - ... czyli, jak odkryliśmy Długopole.

     
          Wczoraj pieszo, dzisiaj autem, wczoraj na Śnieżnik, a dzisiaj wokół tej niezwykłej góry. Taki urodził nam się plan na kolejny dzień. Okolica jest tak piękna, że grzechem byłoby zapomnieć o tutejszych wioskach i maleńkich miasteczkach. Doskonała to więc okazja, by pojechać nieco dalej od Starej Morawy i rozejrzeć się w terenie.
         Złote liście jesieni pobieliły się zimową szadzią, pola, łąki i stoki posypane świeżym puchem obdarowały nas niespodziewanie cudowną scenerią. Tylko jechać. Zima była wszędzie wokół nas. Od rana mniejsze płatki leciały z nieba razem z dużymi, najpierw powoli, a potem coraz nachalniej, wiatr kręcił nimi przy ziemi, a ja zacząłem w końcu się obawiać, że powstałe przez to zaspy zatarasują nam drogę gdzieś w górach, że ugrzęźniemy w śniegu i wszystkie plany po prostu wezmą w łeb. Po śniadaniu jednak pogoda złagodniała, w nas wstąpił nowy duch i zaczęliśmy, przygotowania do wyjazdu. Szykował się  -  kolejny - piękny dzień.
……………………………………………………………………………………………………………..
Nasza trasa: Stara Morawa – Stronie Śląskie – Sienna, Czarna Góra – Bystrzyca Kłodzka – Długopole Zdrój – Międzygórze – Biała Woda - Stara Morawa – 80 kilometrów
……………………………………………………………………………………………………………..

Sienna - nasz pierwszy przystanek.



W  okolicy Czarnej Góry.







Ośrodek narciarski.




… jedziemy dalej.


Bystrzyca Kłodzka.















Długopole Zdrój - to nasze odkrycie sezonu. Nigdy, dotąd, tu nie byliśmy. 








Niezwykła stacja kolejowa. 


















….. i tak dotarliśmy do Międzygórza.












Niezwykła sceneria i szum spadającej z wysoka wody. 











 …. jak w maleńkim szwajcarskim kurorcie. 








W drodze powrotnej do Starej Morawy.


Uroki zimy.






         Dochodziła czwarta po południu, gdy w drodze powrotnej przy wyjeździe z Wilkanowa wjechaliśmy w wąską asfaltówke. Pięła się łagodnie zakosami wśród otwartych pól, prowadząc nas do Marianówki, a potem jeszcze dalej, do skrzyżowania z drogą numer 392 łączącą Bystrzycę Kłodzką ze Stroniem Śląskim. Jezdnia była tu wolna od śniegu, ale przed nami, na horyzoncie, nisko zawieszone, ciemne chmury mogły zwiastować, że koło Idzikowa i Siennej może znowu padać śnieg. I tak też się stało - dokładnie -  tak jakbym wykrakał. Ciężarówka, którą dogoniłem koło Białej Wody, niestety, ale nie dawała mi wyboru, więc wlekliśmy się  razem, aż do rozjazdu na Janową Górą i nawet przez chwilę nie przeszło mi przez myśl, by zabierać się - w którymkolwiek momencie - do jej wyprzedzania. Kiedy wjechałem na hotelowy parking dzień witał się już z nocą, a ławice śnieżnych płatków, spadających wolno z góry tworzyły wokół nas bajecznie zaczarowane białe morze.




wtorek, 1 stycznia 2019

Polskie góry. Stara Morawa (cz.II.) - idziemy na Śnieżnik.

Tej nocy jesień przemieniła się w zimę. Stanąłem rano w oknie i nie mogłem wyjść ze zdumienia. Na dachach śnieg, na polach śnieg, a drzewa i stoki były teraz pobielone. Podekscytowany obudziłem więc Elę i staliśmy tak oboje. Nikt nic nie mówił, ale chyba to samo chodziło nam po głowie.
– No to co, idziemy na ten Śnieżnik? - zapytała nieśmiało. - Damy radę, czy lepiej nie ryzykować?
– Wiesz co, najlepiej będzie jak sprawdzę to empirycznie, a dopiero potem pogadamy - odpowiedziałem.
I zanim padło kolejne pytanie wskoczyłem szybko w dresy i zbiegłem na parter, a chwilę później wyszedłem przed hotel. Orzeźwiające powietrze, wschodzące słońce zza góry i pionowy dym z komina sąsiedniego domu były znakiem na to, że to raczej będzie dobry dzień; tak mi się zdawało. Szybko więc zrobiłem zwrot i susami, po schodach, pognałem z powrotem. Gdy zadyszany wszedłem, ona zaczynała już pakowanie plecaka. – Mam rację? – zapytała zerkając przewrotnie w moją stronę. Tak masz rację, idziemy i nie ma się na co oglądać – odpowiedziałem.
…………………………………………………………………………………………………………...
Nasza trasa: hotel Morawa – stary wapiennik – Kletno – wejście na żółty szlak – Jaskinia Niedźwiedzia – szlak wzdłuż potoku Kleśnicy – Przełęcz Śnieżnicka (punkt zejścia szlaków: żółty, czerwony, zielony i niebieski) – wejście na szlak czerwony – schronisko Na Śnieżniku – Śnieżnik – w sumie 11 kilometrów. 
……………………………………………………………………………………………………………

Wczesny poranek - ruszamy na Śnieżnik

Pionowy dym z komina to dobry znak.



Stary wapiennik.

Kletno



Śniegu coraz więcej. 


To już tereny rezerwatu.



Nad strumieniem.





Niestety nie mamy rezerwacji - wejdziemy więc w drodze powrotnej. 



….. coraz bardziej zaśnieżone dukty, ale i tak idziemy dalej. 









.... za Malinowym Potokiem.




Leśne roboty. 



 … i droga jeszcze trudniejsza


 … a śnieg coraz większy.







Na rozdrożu - weszliśmy na czerwony szlak. 






Wreszcie zza zakrętu wyłoniło się schronisko.












Tu dopadło nas prawdziwe zmęczenie; dopiero gorąca herbata postawiła nas na nogi. 









Zgodnie z planem, przy zejściu, ponownie  w Jaskini Niedźwiedziej. 



... tym razem, z przewodnikiem, weszliśmy do wnętrza góry. 







Słońce znowu było z nami. 



Zbliża się wieczór, wreszcie dotarliśmy do  hotelu. 





        Na rozwidleniu szlaków, tam gdzie żółty spotyka się z czerwonym, byliśmy już zmęczeni. Dostaliśmy w kość. Strome podejście w kopnym śniegu, przez spore zaspy wymagało sił, ale i roztropności. Na szczęście chłód nie był zbyt dokuczliwy, a promienie słońca wśród świerkowych konarów dodawały otuchy i wiary, że jakoś sobie poradzimy. I tak też się stało. Gorąca herbata w schronisku była i nagrodą i lekiem dla ciała, i duszy po tym wszystkim co przeszliśmy do tej pory.
         Zejście było już inne, ale to nie znaczy, że łatwiejsze. Mróz zaczął się wzmagać, a wiatr stawał się, z każda chwilą, coraz bardziej kąśliwy i dlatego przystanek w Jaskini Niedźwiedziej był dla nas zbawieniem.
         Dzień już dobiegał końca, gdy pojawiły się wreszcie na horyzoncie pierwsze dachy domów w dolinie. Marzyłem wtedy o cieplej kąpieli. Ela nic nie mówiła, więc szliśmy tak obok siebie, miarowym krokiem, trzymając się za ręce - chwilami przez zaspy - w skrzypiącym pod stopami śniegu.