Grecja

środa, 9 września 2020

Mazury (cz. IV .) Od Kętrzyna do Reszla

     Wczesnoporanne pływanie w jeziorku stało się już rutyną; miłą i przyjemną, ale jednak rutyną. Lubiłem tam chodzić, siadać na pomoście, dać się ogrzać pierwszym promieniom słońca i słuchać ptasiego ćwierkania. Spojrzeć w ciemną toń wody, w której przybrzeżne drzewa i trzciny kłaniają się sobie nawzajem. I poczekać chwilę aż najdzie mnie ochota, aby popłynąć, poczuć jeszcze nocny chłód porannego jeziora i dać się ponieść co najmniej kilkanaście metrów pod wodą, a potem wychylić głowę nad lustro i spojrzeć na świat, którego nigdzie indziej nie ma. 
         Każdy poranek był tutaj taki sam, ale każdy dzień miał być inny i niepodobny do poprzedniego. Ciągle szukaliśmy nowych wrażeń. 
       Nikt, z nas, nie chciał leżeć plackiem w jednym miejscu, moczyć się godzinami w wodzie i gapić bezmyślnie w niebo. 
         Tego dnia ruszyliśmy w kierunku na północ od Jory Wielkiej. 
      Był wtorek. Słońce przebijało się przez mokre liście ociężałych konarów, gdy szedłem na bosaka, po rosie, z porannego pływania w jeziorze. I już chciałem Eli powiedzieć, że znowu będzie piękna pogoda, gdy nad linią lasu pojawiły się pierwsze niemrawe obłoki; forpoczta nadchodzącej zmiany. Czy szło na gorsze? Tego nie wiedziałem. Dzień był jakby chłodniejszy, niż wczoraj o tej porze, mimo wszystko ciągle ciepły. 
       Nie chciałem  już jednak zmieniać planów.
Kętrzyn - budynek ratusza
Kamienice przy ulicy gen. Władysława Sikorskiego.




Starostwo Powiatowe.



Bazylika kolegiacka przy ulicy Zamkowej.










Kętrzyński zamek


... na dziedzińcu.




Wilczy Szaniec - kwatera główna Adolfa Hitlera (1941 - 1944)








Bazylika w Świętej Lipce








Klasztorne krużganki.







Reszel - zamek biskupów warmińskich









Widok z zamkowej wieży.




Ratusz i rynek w Reszlu.





I gdzie tu teraz jechać? 
































































To była ładna trasa i kolejny udany dzień. Szwendaliśmy się na pograniczu dawnej Warmii i Prus. Fascynujące miejsca: Kętrzyn, Gierłoż, Święta Lipka, Reszel i Biskupiec. 
     Słońce, po miłym poranku, skryło się i było w tym konsekwentne aż do  wieczora. Mimo to przysłonięte chmurami niebo, stało się litościwe; nie spadła na nas ani jedna kropla deszczu. 
    Spacerowym tempem pośród: pól, łąki i lasów, pomiędzy jeziorami przejechaliśmy prawie 160 kilometrów; bez wariactwa i ścigania się z czasem.
      A do tego poszczęściło nam się. 
     Prawdziwą wisienką na torcie był koncert organowy w świętolipskiej bazylice; palce lizać. Tak jakoś trafiliśmy, bez planowania i los okazał się łaskawy.


czwartek, 27 sierpnia 2020

Mazury (cz.III.) Tam, gdzie szum traw i trzciny.

        Od rana było ciepło i słonecznie; mieliśmy na ten dzień dobry plan.
       Przekręciłem kluczyk w stacyjce i auto ruszyło gruntową drogą, wśród pól, na Mikołajki, a potem w stronę  Puszczy Piskiej. Jechaliśmy na odludzie w kierunku mało znanych, ale  naprawdę ciekawych miejsc. 
       Z Mikołajek na południe i lasami, a potem pośród rozległych łąk dotarliśmy w rejon Ukty. Niby nic szczególnego, niby gmina równina, ale nie, … to tylko pozory, bo nieco dalej jest miejsce, o którym już dawno myślałem. To Wojnowo; ciekawe... i to co najmniej z dwóch powodów. 
      Wystarczy za drewnianym domem z numerem 19 skręcić z głównej drogi, w lewo, na Osiniak i kawałek za skrzyżowaniem powinna pokazać się, (powstała w latach 1921 – 1923) niezwykłej urody biało-niebieska cerkiew. W tym morzu zieleni prezentuje sie jak ilustracja  z fascynującej  bajki. 
      Nieco dalej, ale ciągle w Wojnowie, kierując się w stronę jeziora Duś, łatwo dojechać gruntową drogą, pod bramę stojącego na wzgórku monasteru staroobrzędowców ( z 1847 roku). 
      I jedno, i drugie można bez przeszkód oglądać z zewnątrz i zwiedzić od środka. To piękne zabytki i kawał ciekawej historii tej ziemi. 
        To jednak nie wszystko.                                                                   
       Jeszcze tego samego dnia postanowiliśmy, przenieść się nad jezioro Bełdany.
Cerkiew w Wojnowie( powstała w latach 1921 - 1923)





Dawny klasztor staroobrzędowców.




Przyklasztorny cmentarz.


Droga do przeprawy promowej.


Jezioro Bełdany.








Prom kursujący po jeziorze Bełdany - do wioski Wierzba.



Stacja Badawcza Polskiej Akademii Nauk w Popielnie.




Koniki polskie.






Krowy - polskie czerwone i nizinne czarno - białe.


Bobry






Śluza Guzianka.







Ruciane - Nida.




Przystań żeglarska.


      Nigdy nie przypuszczałem, że na jakimkolwiek mazurskim jeziorze natknę się na prom. A tak się stało. Leśna droga zachęcała i powiodła nas przez wysoki las, a potem wypchnęła nad słoneczny brzeg jeziora Bełdany. Z drugiej strony majaczyła wioska. Auta i ludzie stali po obu stronach, a pośrodku jeziora kołysał, jak otwarta konserwa po szprotkach, żółto-niebieski prom. 
      Siedzieliśmy na skraju, porośniętego trzcinami, brzegu. Łodzie na żaglach, las za plecami, wiatr na jeziorze, a my cierpliwie czekaliśmy na przeprawę. Było prawie jak u Gałczyńskiego, gdzie… „wszyst­kie trzcin, wszyst­kie si­to­wia roz­mo­wy, wszyst­kie drże­nia li­ści to­po­lo­wych, wszyst­kie bla­ski na wo­dzie i ob­ło­kach, wszyst­kie kwia­ty, wszy­stek pył na dro­gach, wszyst­kie psz­czo­ły, wszyst­kie kro­ple rosy to mi jesz­cze, przy­ja­cie­lu, nie do­syć” *. 
     Było pięknie.
    Prom podpłynął i trzeba było, w końcu, się ładować. Tym razem droga poprowadziła nas do: Wierzby, Popielna, a potem przez Wejsuny i Gruziankę do Rucianego Nidy. 


Kronika Olsztyńska*  - Konstanty Ildefons Gałczyński